Tuinieren in Zeeland

6 december 2017

Weerzien
Steeds wanneer ik terugga verheug ik me op het weerzien met familie, vrienden en mijn geboortegrond. Voor een paar dagen weliswaar, dan wil ik weer terug naar de stad en de mensen die ik liefheb. In Zeeland is het leven rustiger en gemoedelijker, je leeft in een ander tempo. Na ruim tien jaar wonen in de randstad ervaar ik die rust des te meer. Rust en ruimte, het is er nog steeds op Walcheren.

Schapen
De weg slingert zich aan de rand van de stad naar het volgende aangrenzende dorp. Aan beide kanten volgebouwd met vooral kleine arbeiders huisjes, veelal van ‘voor de oorlog’. Mijn nicht woont er en ik ben er graag. We zijn altijd blij elkaar weer te zien, bovendien kookt ze heerlijk. Het spreekwoordelijke warme bad is  altijd aanwezig. Achter haar kleine huis ligt een tuin die verrassend groot is. Die tuin begint bij de oude waterput en eindigt bij het tuinhuisje waar ook wel in geslapen wordt door kleine logees. Achter de tuin grazen schapen in een weiland begrensd door knotwilgen en het volgende weiland. Ik ruik de zuivere lucht met een onmiskenbare schapengeur. Lekker!

Rust
De tuin was er al toen mijn nicht met haar man het huis kocht en heeft zich bijna vanzelf gevuld met allerlei planten die gekregen zijn. Letterlijk zijn aangewaaid of gekocht, gewoon omdat ze mooi zijn. Toch is het een harmonieus geheel geworden, dankzij de enthousiaste verzorging van nicht en man. “Zo kan het dus ook”, denk ik wanneer ik weer van de waterput naar het tuinhuisje wandel. Er is geen doordacht ontwerp of beplantingsplan gemaakt, alles mag hier groeien mits het niet woekert. Van mijn diensten wordt hier geen gebruik gemaakt en dat is prima. Ik kom hier voor mijn rust!